سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز...

من... هیچی!
میخواستم کمی از خودم بگم ، یادم اومد که چیزی بنام "من" وجود نداره!
یکی قطره باران ز ابری چکید /
خجل شد چو پهنای دریا بدید /
که جایی که دریاست من کیستم؟ /
گر او هست حقا که من نیستم /
چو خود را به چشم حقارت بدید /
صدف در کنارش به جان پرورید /
سپهرش به جایی رسانید کار /
که شد نامور لؤلؤ شاهوار /
بلندی از آن یافت کو پست شد /
در نیستی کوفت تا هست شد